• Günün büyük bölümünde, hemen her gün süren çökkün duygudurum

• İlgi ve istekte belirgin azalma (anhedoni)

• İştah ve kilo değişiklikleri

• Uyku düzeninde bozulma (uykusuzluk ya da aşırı uyuma)

• Psikomotor ajitasyon ya da yavaşlama

• Enerji kaybı, yorgunluk

• Değersizlik ya da aşırı suçluluk duyguları

• Dikkat ve konsantrasyon güçlüğü

• Ölüm düşünceleri ya da intihar düşünceleri

  
  

Majör depresyonda olan birine geç kalınmadan tedavi planlanmalıdır. Tedavi; ilaç tedavileri gibi biyolojik, psikoterapi gibi psikolojik ve çevresindeki insanların desteğini de içerebilecek şekilde sosyal boyutları kapsayabilir. Bununla birlikte en önemli konulardan birisi, günlük işlevselliği ciddi şekilde bozulmamış ancak depresif hisseden, melankoli diyebileceğimiz bir duygudurumu içinde olan çok sayıda insanın varlığıdır. Bu durumlarda mevcut ruh hali, stresli bir olay sonrası ya da daha belirsiz bir başlangıçla ortaya çıkabilir. Örneğin iş yerinde yaşanan bir olumsuzluk, partnerle yaşanan bir hayal kırıklığı, çocukların zor bir dönemi, maddi zorluklar ya da sevilen birinin kaybı gibi daha net sebeplere bağlanabilir. Bununla birlikte işin zor kısımlarından birisi, belirgin bir başlangıcı olmayan depresif ruh hali, yani melankolidir. Böyle bir durumda kişi, nedenini bilmediği ancak his olarak bir kayıp ya da eksiklik duygusu yaşayabilir (S.Freud). Bu durumların olası sebeplerini araştırmak profesyonel bir psikoterapi ile mümkün olabilir. Burada tedavi kabaca iki basamaklıdır denebilir: İlki, sorunun adını koyarak mevcut ruh halini değiştirmek (psikoterapi/ilaç); ikincisi ise bu duruma girilmesine sebep olan içsel nedenleri psikoterapi ile keşfetmektir. Bu yaklaşım, tekrarlayan depresyonların düzelmesi açısından günümüzdeki en makul yaklaşımlardan biridir.

Depresyonun klinik görünümü ise kısmen karmaşıktır. Bence şöyle denebilir: Dünyada ne kadar insan varsa o kadar depresyon görünümü vardır. Çünkü yukarıda bahsi geçen tanı kriterlerini hastalığı tanımak için kullanabiliriz ancak bu kriterler hastanın yaşantısına dair doğrudan bir şey söylemez. En önemli şeylerden biri, kişinin duygularını, düşüncelerini ve yaşantısını anlamlandırmaktır. Bazen de depresyonu görmek zordur; daha içsel yaşanabilir. Örneğin birisi dokunsalar ağlayacak kadar duygusal hissedebilirken, bir başkası eskiye göre hissizleşmiş hissedebilir. Biri içsel sıkıntısından kaçmak için birçok işe birden girişebilir, kendine uymayacak ilişkiler içine girebilir ve kendini tabiri caizse “oyalayabilirken”; bir başkası hiçbir işe başlayamaz, kendisini hedefsiz hissedebilir ya da içine kapanabilir. Dediğim gibi, bunları görmek ve adını koyabilmek göründüğünden daha zor olabilir; bu nedenle psikiyatri tıbbın en zor alanlarından biridir. Bununla birlikte bu işi keyifli yapan da biraz budur: Tek bir hastalık yoktur, hastanın kendi öznelliği vardır. İnsan hayatına dokunmak, anlamak ve kolaylaştırmak ise bu işin en önemli çıktısıdır.